Kies voor een gelukkiger leven

Patrick de Swart 

Ik ben Patrick de Swart, geboren in 1975 in de Amsterdamse Bijlmer, opgegroeid in het midden van Noord-Brabant en op het moment van dit schrijven al bijna 20 jaar woonachtig in Zuid-Limburg. 

Maastricht is momenteel mijn veilige thuishaven, ik woon hier en heb ook mijn praktijk in Maastricht; makkelijk bereikbaar (zowel met de auto/motor, fiets en openbaar vervoer) en voldoende gratis parkeerruimte. 

 Nadat ik zelf een “minder prettige jeugd” heb gehad en mede hierdoor in mijn volwassen jaren, ik maar ook mijn omgeving, door enorm diepe dalen zijn gegaan en onder begeleiding van de reguliere hulpverlening ik alleen maar nog verder wegraakte van mijn “eigen ik” en de doelen in het leven, heb ik gekozen voor de, zoals men dat benoemt “het alternatieve” pad. 

Al snel kwam hier binnen enkele sessies verbetering, positiviteit en zelfs euforie tevoorschijn, zowel lichamelijk als geestelijk ontstonden er zeer positieve veranderingen, vaak met verbazing over “hoe dat nou toch kon.” 

Dit heeft mij zo enorm enthousiast gemaakt dat ik de afgelopen jaren verder ben gaan studeren in het vak wat ik al beheerste; coaching; dit deed ik al vanaf mijn 13e: vriendjes, vriendinnen, kennissen, mensen die ik niet kende, vele mensen kwamen naar mij toe, ik was me toen nog niet bewust van wat ik deed. Reacties en antwoorden kwamen vaak “vanzelf” in mij op en (b)leek voor iedereen geweldige hulp te zijn. Later een NLP-opleiding gedaan en deze een aantal jaar later aangevuld met de N.A.C. (Tony Robbins) methode. 

 Toch wilde ik meer kunnen en leren, daarom ben ik diverse aanvullende opleidingen gaan doen tot o.a. internationaal register Hypnotherapeut, Yager Therapeut en Regressie Therapeut. Deze zet ik in als losse therapieën, ik bemerk en de cliënten ervaren ook dat het combineren van deze therapieën in combinatie met N.A.C. coaching zorgt voor geweldige en verassende resultaten!

Het mooie aan dit vak is ……. 

Het mooie aan dit vak is dat ik allereerst schitterende mensen ontmoet, mensen die kiezen om hun leven te verbeteren en gemotiveerd zijn om het beste uit hun leven te halen.
Mensen die vaak al een behoorlijk traject hebben afgelegd waarin ik, zoals ze dat zelf vaak zeggen; de laatste strohalm ben.
Mensen vol verbazing over de werking van Hypnotherapie en/of Yager Therapie, vaak onverklaarbaar echter werkend en daar gaat het om.
Ook boze mensen die vooral verdrietig zijn dat ze deze vorm van therapie pas na zoveel jaar klunen met allerlei niet werkende methodes hebben ondergaan.
“Had ik dit maar eerder gedaan” is een veel gehoorde zin in mijn praktijk.

Natuurlijk ben ik enorm blij dat ik deze mensen (vaak eindelijk) heb kunnen helpen, echter maakt het mij soms ook verdrietig dat mensen eerst een lang, vaak nauwelijks helpend, traject hebben moeten doorstaan, waardoor hen vaak het water aan de lippen staat. Veel mensen staan op het punt “het op te geven”.

Hoe mooi zou het zijn als je het niet zover hoeft te laten komen, dat je NU de keuze maakt om voor een gelukkiger leven te kiezen en daar ook voor de volle 100% voor gaat!?
Hoe fijn zal het zijn als jij zonder die pijn, angst, fobie of andere ongemakelijkheid verder door het leven gaat.
Zonder beperkingen of minstens met minder last daarvan!?

Hoe zou jij in het leven staan als jij meer de droom leeft in plaats van je leven dromen en ondertussen verder aanklooien en “maar zien waar het schip strand” ?

Neem het roer in eigen handen, maak NU de keuze te kiezen voor de oplossing en het schip jouw koers te laten varen zodat het nergens strand maar daarheen vaart waar jij het hebben wil; jouw leven zelf sturen en leven zoals jij dat wenst!?

Waar wacht jij nog op? Zullen we een stukje samen opvaren!?

Kies voor een gelukkiger leven

Ook ik heb mindere tijden gekend.

Nee ik ga hier niet zielig doen of medelijden vragen. Ik wil je echter duidelijk maken dat ik mijn beroep niet alleen vanuit de boeken beoefen; ik ben ervaringsdeskundige op velerlei vlakken. 

Wil ik dit verstoppen? Absoluut niet! Wil ik daar mee te koop lopen? Nee, ook niet! 

Waarom schrijf ik dan, een klein deel, hiervan op deze website? Omdat ik je daarmee duidelijk maak dat ik mijzelf kan inleven in jouw situatie, ondanks dat jij waarschijnlijk iets anders hebt meegemaakt dan ik, ondanks dat jij andere pijnen, emoties, angsten en belevingen hebt (gehad) dan ik, toch begrijp ik je hoogstwaarschijnlijk beter dan diegene die alles alleen maar uit een boekje en de schoollessen heeft gehaald; ik heb beiden doorlopen, de ervaringen en de lessen; zowel theorie als praktijk! 

Wat dan?

Ik ga niet alles hier schrijven en ook niet te veel in details treden, ik vertel je de dingen die voor mijn gevoel bepalend zijn geweest voor een stuk negatieve gevolgen in mijn volwassen jaren. 

Al voordat ik geboren was, dus als kleine foetus, werd ik al blootgesteld aan geweld. Mijn lieve moeder werd door mijn biologische vader met grote regelmaat zowel geestelijk als ook lichamelijk mishandeld. Ik ving dus letterlijk en figuurlijk al de eerste klappen op toen ik nog geen straaltje zonlicht had gezien. 

Mijn moeder leefde daardoor uiteraard veelal in angsten, deze zijn daardoor, onbewust, ook in mij geprogrammeerd geworden. 

Kort nadat ik het eerste straaltje licht in mijn leven zag, gebeurde er al dingen die later een probleem in mijn volwassen leven zouden gaan opleveren. 

Mijn biologische vader wilde graag een meisje en “beloofde” mijn moeder dat ze mooie juwelen zou krijgen als het een meisje was en als het een jongen zou zijn zou hij 3 dagen gaan zuipen in de kroeg…… hij heeft zich, deze keer, aan zijn belofte gehouden.

Mijn biologische vader was dus niet in beeld de eerste 3 dagen van mijn leven, hoogstwaarschijnlijk heeft ook in die periode mijn moeder geleefd in angst, boosheid en verdriet ondanks en terwijl ze natuurlijk enorm gelukkig was met mij als zoon, haar eerste kind, haar trots, haar zoon! 

Mijn jonge leventje heeft vaak blootgesteld gestaan aan geweld, spanning, ruzie en agressie. Mijn moeder die door mijn biologische vader, dan weer werd afgestoten en weer werd aangetrokken en weer werd afgestoten, etc. 

Toen ik een jaar of 3 was en ik net de trap op kon klimmen, kwam ik op de slaapkamer van mijn ouders, waar volgens het verhaal wat mij verteld is, op dat moment mijn biologische vader de keel van mijn moeder aan het dichtknijpen was. 

Ik heb hem, als 3-jarige, met mijn handjes in zijn gezicht geslagen waardoor hij hiermee stopte en ik hiermee dus, als 3-jarige, het leven van mijn moeder heb gered. 

De relatie tussen mijn moeder en mijn biologische vader werd alsmaar slechter, mijn biologische vader had zowel geld- als ook drankproblemen. Het salaris, wat je vroeger nog in een zakje mee naar huis kreeg, ging meestal op aan drank in de kroeg en aan de daar nog openstaande rekeningen van de afgelopen maanden…. De drank maakte nog meer kapot, mijn biologische vader werd ontslagen door zijn baas. Mede hierdoor kwam er diefstal in beeld, niet alleen van “vreemden” maar zelfs de spaarpot, waar mijn moeder en grootouders toentertijd rijksdaalders in spaarden voor mijn toekomst, werd leeggeroofd, spullen uit het huis, zowel van hemzelf, als ook van mijn moeder maar ook van mij, werden verkocht om aan geld te komen, geld voor drank. 

Toen mijn moeder op een dag met mij thuiskwam en het hele huis overhoop lag, mijn spaarpot weer leeggeroofd was en er een vervelend, dreigend briefje met groot mes op de eettafel lag, heeft mijn moeder besloten om voor veiligheid en rust te kiezen. We zijn toen tijdelijk bij mijn opa en oma gaan wonen, waar alsnog dreigementen vanuit mijn biologische vader kwamen en waar een oom van mij ons beschermde. Ik zie in gedachte het jachtgeweer nog in de hoek van de keuken staan…. 

Later in mijn leven kwam er een andere man in het leven van mij en mijn moeder, in eerste instantie leek dit allemaal leuk en gezellig. Ik kreeg plakjes worst van hem als we bij de slagerij in de Centra vlees gingen kopen. Ik ging regelmatig mee naar zijn paard, wat ik geweldig en heerlijk vond. Ik had er een nieuwe vriend bij; het paard, Bachelor. 

Na enige tijd gingen zij trouwen en nam ik zelfs onofficieel zijn achternaam aan. Echter veranderde al snel na het voltrekken van het huwelijk zijn houding naar mij, hij werd intimiderend en ik mocht steeds minder. 

Kort daarna kreeg ik er ineens 2 zusjes bij (ja een tweeling), gingen we verhuizen vanuit de oude woning waar ik al enkele jaren fijn, veilig en vertrouwd met mijn moeder woonde, naar een woning in een nieuwbouwwijk. 

Alle aandacht ging (voor mijn beleving) uiteraard naar mijn zusjes, ik voelde me vaak alleen en eenzaam, mama keek nog wel naar mij om, maar voor mijn stiefvader was ik niet meer in beeld, nou ja, alleen nog om gezeik en gemopper te ontvangen en steeds meer beperkingen opgelegd te krijgen.

En … na hele scheldpartijen en intimidaties volgde er ook lichamelijk geweld. Op de momenten dat ik alweer moest huilen ging ik vaak stampvoetend naar boven en heel hard liggen huilen op mijn bed, hij kwam dan naar boven en schreeuwde dat ik stil moest zijn, dat lukte natuurlijk niet, dus ging hij nog harder schreeuwen wat uiteraard niet hielp, ten laatste pakte hij telkens , ik herinner het nog goed; zijn bruine lederen slipper en ging op mij inslaan, net zolang tot ik stil was, wat natuurlijk een tegenstrijdig iets was, nog meer pijn ervaren en als kind toch je best doen stiller te worden …, mijn hoofd onder mijn kussen, snikkend van verdriet en enorme pijn, mijn echte emotie inhoudend. Ik beet dan vaak in mijn eigen arm en sloeg mijzelf op mijn kop om de verschillende aangedane pijnen een soort van te verdoven en mezelf daarin af te leiden. 

In dezelfde periode was ook mijn opa veel in beeld. Mijn opa niet alleen mijn opa hij was ook mijn beste vriend, als een vader (hij was mijn toeziend voogd) oftewel hij was alles voor mij. Ik heb veel geleerd van mijn opa, vooral veel praktische handige dingen, we werkten samen in de moes- en siertuin, klusten en repareerde samen en de, soms apparte, humor komt ook voor een groot deel van mij opa. De passie om met mensen te werken en de gerechtigheid zit in ons bloed.

Echter besefte ik ook op latere leeftijd dat zelfs hij niet onfeilbaar was.

Ik heb als volwassenen jarenlang niet kunnen huilen, verdriet kwam eruit als boosheid. Dit had onder andere te maken met hoe mijn stiefvader op mijn insloeg als ik vol verdriet lag te huilen, echter ook de onschuldig lijkende opmerking van mijn opa “stop die krokodillentranen maar weg” hebben daaraan bijgedragen. Een pijnlijke ontdekking daar mijn opa alles voor me was.

Thuis werd het alsmaar erger. Zeker toen het paard, Bachelor, mijn grote vriend (ik was 7/8) zomaar plotseling ineens uit ons leven verdween, omdat hij vanwege financiële redenen verkocht moest worden, ik niet eens afscheid heb kunnen nemen, is het nog verder misgelopen tussen mijn stiefvader en mij. Ik kon NIKS meer goed doen, ik mocht niks meer en werd steeds meer gekleineerd en mishandeld. 

Dat ging zo jaren verder, thuis bleek niemand iets in de gaten te hebben, hij deed dit vooral als hij alleen met mij thuis was. Ondertussen werd ik ook op school gepest, ub de pauzes getreiterd en na school opgewacht en nog eens in elkaar geslagen. Ik heb dit nooit durven vertellen thuis. Bang dat ik er nog meer ellende door kreeg. In de klas was ik niet goed in rekenen, toch moest ik van die bewuste meester, voor in de klas naast zijn bureau de tafeltjes hardop komen zeggen en als ik dat niet goed deed, moest ik vooraan in de klas in de hoek gaan staan. Uiteraard zorgde dit er mede voor dat ik nog meer gepest werd op school. 

In mijn latere jeugd was het thuis niet meer uit te houden, ik kreeg elke ochtend gezeik dat ik te veel pindakaas op mijn brood deed. Op een gegeven moment heb ik mijn bord, boterham en mes opgepakt en uit frustratie naar hem toegegooid en ben op bed gaan huilen. Ondertussen had hij de politie gebeld want hij voelde zich bedreigd…. wow wat een impact had dat op mij, de politie kwam voor mij! Gelukkig was de politie vriendelijk naar mij en vonden ze het eigenlijk maar onzin waarvoor ze moesten komen, toch staat die ervaring voor altijd in mijn geheugen opgeslagen. 

Er volgde nog meer consequenties, ik mocht zijn naam niet meer gebruiken en kreeg een lijst waarop stond wat allemaal van hem was en ik niet meer aan mocht raken, laat staan gebruiken. Ook hier werd ik zo verdrietig en dus boos van, dat ik het briefje kapotscheurde en naar hem toegooide…. en misschien raad je het al; hij voelde zich weer bedreigd en ging de politie bellen. Ondertussen ben ik naar onze huisarts gerend, deze heeft ons opgedragen dat ik tijdelijk het huis uit ging: bij opa en oma wonen! Wat ervoor zorgde dat ik een stukje rust kreeg echter ook dat ik een uur per dag extra moest fietsen op en neer naar school. Tevens mijn eigen vertrouwde omgeving moet missen: mijn slaapkamer, waar ik alles had wat ik nodig had; mijn bed, radio, knuffels en speelgoed die ik achter moest laten. 

Nadat de scheiding tussen hem en mijn moeder in gang gezet was en hij het huis verliet, kon ik weer terug naar huis bij mijn moeder en zusjes. Mijn leven werd ineens zo anders dat ik ook daar moeilijk mee om kon gaan. Ondanks dat dat gevaar geweken was, was er ook een partoon weg. 

Op het voortgezet onderwijs maakte ik er een potje van, ik koos de makkelijkste vakken en liet vakken vallen die ik niet belangrijk vond, ik had elke dag ruzie met leerkrachten en moest mij meermaals per dag melden bij de directeur. 

Ondanks alles kwamen ondertussen vrienden, vriendinnen, kennissen, mensen die ik niet kende, al vanaf mijn 13e levensjaar naar mij toe met hun problemen, ze vertelde tegen mij wat hun problemen waren, ik reageerde vanuit mijn onderbewustzijn, ik wist vooraf en vaak ook achteraf niet eens wat ik zei. Toch bleek dit meestal toch oplossend te zijn voor diegene die met zijn of haar vraag kwam. Toentertijd deed ik dat heel onbewust, er werd mij iets verteld en gevraagd en daar gaf ik (vaak automatisch zonder bij na te denken) antwoord op. Dit verhaaltje ging snel rond en er kwamen steeds vaker mensen naar mij toe die ik niet kende, zelfs volwassenen. Hier is, voor mijn gevoel, de basis gelegd voor wat ik nu ook in de praktijk doe. 

Tijdens mijn schooltijd had ik diverse vriendinnetjes, echter elke relatie eindigde met ruzie, onder andere ontstaan vanuit een ziekelijke jaloezie van mij uit. Ook merkte ik, ondanks dat ik de relaties leuk vond en ook hard nodig had, een bepaalde angst en weerstand binnen bijne elke relatie. Dit heeft ook in mijn volwassen leven een groot deel van mijn relaties kapot gemaakt. 

Na mijn schooltijd wilde ik een deeltijdopleiding gaan doen: gehandicaptenzorg, echter was er toen nog dienstplicht (en opkomstplicht) en moest ik dus militaire dienst in, omdat alleen een voltijd opleiding een goed excuses was om daar onderuit te komen. Ik had me opgegeven om naar het buitenland te gaan en zou worden uitgezonden naar Bosnië. Ik heb er toen alles aan gedaan om daar onderuit te komen, aangezien net in die periode Nederlandse militairen vastgebonden en gemarteld werden. 

De vernedering die je daar als jongvolwassenen moet doorstaan is erg heftig. Mijn gasmasker welke tijdens een oefening gewoon lek bleek, ik dus wegrende maar terug de gaswolk in gegooid werd, een dienstmakker die op de grond viel, waarvoor je dan netjes stopt, wel zo menselijk, maar we van de sergeant gewoon over hem heen moesten lopen, dus niet er overheen stappen, nee gewoon op hem lopen. Het telkens maar moeten doen wat een ander zegt, ondanks dat dat tegen je principes en gevoel in gaat; je moet! 

Tijdens die diensttijd, die ik grotendeels in het Duitse Heidelberg doorbracht, werd ik verplicht om samen met de marechaussee mee te gaan om een dienstmaat op te pikken, die op dat moment bij zijn Duitse vriendin was, om vervolgens terug op de kazerne, in het kantoor van de majoor te horen te krijgen dat zijn moeder, waarvan hij dacht dat die hem in zijn jeugd verlaten had, in zijn achtertuin begraven lag en hij daar dus de afgelopen jaren “gewoon op had zitten barbecueën”. Waarna hij helemaal uitflipte, alles in het kantoor kort en klein sloeg en gooide. Het bijzondere vond ik toen dat, zowel de Majoor als ook de marechaussee dit toelieten. Toch maakte dit een onvergetelijke diepe indruk op mij. 

Ik had verkeerde vrienden, ze gebruikten drugs, ze dronken, ze waren gokverslaafd, etc. etc. Mijn uitgavepatroon werd ook fout en ik raakte in de schulden, ik dronk veel, ik rookte als een ketter, at ongezond en behaalde zelfs een gewicht van meer dan 110 kilo. Nu ben ik met mijn 1.86 best groot, maar 110 kilo is erg veel.  

Vele korte en lange relaties gehad waarbij ik telkens mij de mindere voelde, verwaarloosd voelde, achtergesteld voelde, de boel niet vertrouwde etc. etc.

Ook ben ik enkele keren naar de rand van de Maas gewandeld, met het doel erin te springen en te ervaren hoe snel ik onderkoeld zou raken en daarmee van deze wereld zou verdwijnen. Gelukkig heb ik dit nooit doorgezet, wel heb ik daarna uren en uren gewandeld, huilend aan een stuk door in de vaak ijskoude regen en uiteindelijk mezelf herpakt om er weer tegenaan te gaan!

Mijn ervaringen in de reguliere gezondheidszorg maakte dat, in die periode, dit soort momenten steeds vaker voorkwamen.  

Werken deed ik als jongvolwassenen veel, vanaf mijn 13e werkte ik eigenlijk al elke vakantie, alle weekenden en vrije uurtjes. Het uitzendbureau belde mij bijna altijd als eerste want ik zei bijna altijd JA! Zo heb ik op ontzettend veel plaatsen gewerkt en veel ervaring opgedaan, hierdoor ook in verschillende lagen van de bevolking gewerkt en daarmee dus met vele verschillende mensen contact. Ik legde makkelijk contact en was een goede luisteraar, mensen vertelde mij vaak hun diepste geheimen en grootste problemen. En dat is tot op de dag van vandaag nog niet veranderd, zowel vrienden, familie, kennissen maar ook onbekenden bijvoorbeeld op de camping, op het perron, tijdens een festival of in de supermarkt. 

Voor een baas werken was echter altijd lastig, die paar weken telkens via het uitzendbureau, dat was geen enkel probleem, ook later in andere banen was een paar jaar wel te doen. Toch ging er altijd wel iets wringen, ik wil vooruitgang, uitdaging en waardering van mijn werk. Dit bleef vaak uit en dan kwam ik dus in opstand. De meeste bazen kunnen daar niet goed mee omgaan wat dus resulteerde in (alweer) een ontslag, vanuit het bedrijf of vanuit mijzelf. Nieuw werk had ik altijd zo gevonden, als ik op 6 dingen solliciteerde werd ik bij minstens 4 aangenomen; ik had altijd de keuze waar ik wilde beginnen.  

Toch ben ik op vrij jonge leeftijd al voor mijzelf begonnen, en niet eens wat ik echt wilde doen of leuk vond, een klein beetje wel, want ik heb van een van mijn hobby’s mijn werk gemaakt. Ach eigenlijk was het niet eens mijn hobby, maar die van mijn toenmalig schoonvader die ik veel hielp met zijn hobby.

Ik heb een succesvol bedrijf gehad, leverde zowel aan lokale particulieren als ook aan internationale multinationals, echter altijd met buikpijn: blij als een (potentiële) klant afbelde en een gelukkig gevoel als een offerte afgekeurd werd door de klant. Een ongezonde situatie natuurlijk.  

Ook mijn andere bedrijf kostte me veel energie, echter daar had ik veel plezier in, zolang we met ons eigen clubje waren en de dingen konden doen zoals we ze gewend waren, we waren op elkaar ingespeeld als een geoliede machine. Ik kreeg energie van het ballonvaartbedrijf, ik wist er alles van en ik kon alles wat ik moest kunnen en had altijd positieve en blije klanten. Totdat we met grote bedrijven samen gingen werken en daar ging het vooral om omzet en winst, menselijkheid en begrip waren ver te zoeken , toen is na een paar jaar ook daarin mijn plezier weggegaan en heb ik de ondernemingen beëindigd.  

 Hierna heb ik nog voor enkele bedrijven, instellingen en organisaties gewerkt. Telkens weer dezelfde ellende.  

 Uiteindelijk besloten mijn eigen praktijk opnieuw op te starten en dit te doen zoals ik het wil en meteen afstand te nemen van de mensen die mij het plezier of de energie ontnemen. De extra motivatie hiervoor heb je kunnen lezen in het eerste deel van het verhaal.

Niet alles is in dit verhaal vermeld, terwijl ik dit schrijf besef ik me dat er zoveel meer is gebeurt wat invloed heeft gehad op mijn verleden en heden. Echter gaat het er niet om hoeveel en wat er is gebeurt, het gaat er om dat ik hiermee deel dat ik door mijn ervaringen, vanuit zeer diepe dalen omhoog ben geklommen, soms gesprongen en vaak gekropen ben!  

 En daarmee wil en kan ik jou ook helpen! Wil jij ook geholpen worden?